Bir gün anlayacaksın neden sessizce gittiğimi! Senden vazgeçmek uğruna nasıl bir savaş verdiğimi! Mevsim kış olur hani bir yudum güneş…
Tozlanmiş bir yaprak kağidina sana olan ölümsüz aşkim’i Anlattim Sana bu şiir’i yazarken Duygularimin kelimelere aktarildiğinda İlk defa bu kadar…
Can verir bir gülümseyişin bahara Üzüntün kışa çevirir gönlümü Mahzundu güller sen olmasaydın Sen olmasaydın doğar mıydı güneş gecelere? Uyanır…
Senden öncesi yok Seninle mutlu oluyorum. Güneşin böyle doğduğunu İlk kez görüyorum. Kuşlar bir başka ötüyor Doğayı dinliyorum. Senden önce…
Yine gecenin bir yarısı, Aklıma takıldı gözlerin. Adını andım durmadan, Sızlasa da yüreğim. Unutmayı düşünmedim, Ağlasa da gözlerim. Yağan yağmura…
Hangi roldeyim bilmiyorum. Bir karamboldeyim, gidiyorum. Dünyamın ışığı zaten loş; Sözler boş, nağmeler hoş. Gönül yanmadıkça göz yaşarmazmış, Sen girmeseydin…
Ölüm kadar zordu gözlerin Ne benim oldular, ne aklımdan çıktılar. Son kadehlerim oldun bazen Bazen yeni bir sigarayı yakış sebebim…
Bu gece öyle bir kapattın ki kapıları Yokluğunu sarıldığımız caddeler bile hissetti Yorgundum gözlerinde ki yalnızlığı silemedim Sen gidiyorsun kararlı…
Ne şarkılar yazdık- biz ne şiirler Hiç kimse sevmeden ölmesin diye Ne ağıtlar yaktık ne çok türküler İçimizde umut bitmesin…